Zaloguj
Reklama

Materiały kościozastępcze w chirurgii stomatologicznej – wskazania i zalety

Materiały kościozastępcze w chirurgii stomatologicznej – wskazania i zalety
Fot. panthermedia
(5)

Odbudowa kości i użycie materiałów kościozastępczych w obszarze ubytków, a także sterowana regeneracja tkanek, to obecnie jedne z istotniejszych metod terapeutycznych, jakie stosowane są w stomatologii.

Reklama

Materiały do odbudowy kości stosuje się celem utrzymania ciągłości kości (m.in. wypełnianie ubytków kostnych), ponadto, aby powiększyć ilość kości – dzieje się tak chociażby przed zabiegiem implantacji, gdy jest niekorzystna topografia kości.

Ważne! Biomateriały i ich zastosowanie dają zazwyczaj pewność pomyślnego przebiegu leczenia.

Biomateriały – etiologia

Materiały kościozastępcze w stomatologii różnią się między sobą właściwościami fizycznymi oraz chemicznymi. Lekarze mają do wyboru wiele materiałów.

  • kość autogenna (tzw. autoprzeszczep, czyli kość pobrana od pacjenta),
  • kość homogenna (kość od zmarłych dawców, przechowywana w bankach kości),
  • ksenograft (przetworzona kość pochodzenia zwierzęcego),
  • materiały alloplastyczne (syntetyczne substytuty kostne bądź pochodzące z naturalnych źródeł organicznych, np. algi. Względnie nieorganiczne, m.in. hydroksyapatyt, ortofosforan trójwapniowy).

Każdy z materiałów ma swoje wady i zalety (m.in. cena, właściwości i działanie kliniczne).

Ważne! Najlepiej wybierać materiały, które mają najwięcej długoletnich publikacji naukowych dowodzących ich skuteczności klinicznej.

Zastosowanie autogennej kości w celu odbudowy podłoża implantu daje najlepsze rezultaty leczenia. Tak naprawdę jednak pozytywne wyniki terapii z zastosowaniem innych materiałów bądź domieszanie ich do kości autogennej dają te same lub niewiele różniące się od nich efekty.

Zastosowanie biomateriałów

Ubytki kostne, jak i niedobory tkanek w obrębie jamy ustnej, będące skutkiem usunięcia zębów, a także długotrwałych procesów o podłożu patologicznym, często powodują niemożność przeprowadzenia optymalnej rehabilitacji protetycznej układu stomatognatycznego, ponadto są również powodem powstania schorzeń przyzębia. Dzięki zastosowaniu biomateriałów możliwe jest skuteczne leczenie.

Wszczep kostny bądź materiały kościozastępcze stosowane są przy odbudowie utraconej kości szczęk, a także struktur przyzębia.

Ważne! Możliwości kliniczne materiałów kościozastępczych sprawiają, że ich zastosowanie ma miejsce w różnych dyscyplinach stomatologicznych.

Wskazaniami do zastosowania materiałów kościozastępczych jest:

  • implantacja – często zdarza się, że ilość własnej kości pacjenta jest niewystarczająca, aby mogło dojść do zabiegu wszczepienia implantu w miejsce brakującego zęba. W takiej sytuacji stosuje się biomateriał, dzięki któremu można zwiększyć zarówno grubość, jak i wysokość kości,
  • periodontopatia – czyli utrata kości w obszarze zębów, spowodowana bakteriami zlokalizowanymi w kamieniu nazębnym, jak i płytce bakteryjnej. Skutkiem jest proces zniszczenia tkanek, które utrzymują ząb. Dzięki biomateriałom możliwe jest skuteczne odbudowanie zniszczonych tkanek,
  • ekstrakcja – w przypadku usunięcia zęba w kości pozostaje ubytek w postaci zębodołu. Zdarza się, że proces samoistnego gojenia się zębodołu prowadzi do zaników kostnych. W takich przypadkach zastosowanie biomateriału pozwala uzyskać optymalną ilość kości umożliwiającą zabieg implantacji,
  • likwidowanie zmian okołowierzchołkowych – zmiany tego rodzaju tworzą się poprzez zapalenie pęczka naczyniowo-nerwowego w obszarze wierzchołka korzenia. Zapalenie tego typu powoduje zniszczenie struktury kostnej, którą można naprawić przy pomocy biomateriałów.  

fot. panthermedia

Sterowana regeneracja kości

Jest procesem polegającym na umieszczeniu w poddanym rekonstrukcji obszarze materiału kościozastępczego i pokrycie go następnie specjalną błoną zaporową.

Ważne! Zastosowanie błony zaporowej pozwala chronić regenerowany obszar przed wrastaniem tkanek miękkich. 

Piśmiennictwo

Źródło tekstu:

  • A.Szyszkowska, P. Krawczyk: Materiały stosowane do odbudowy ubytków kostnych w stomatologii. „Implantoprotetyka. Stomatologia kliniczna” 2008, t. IX, nr 4(33).

Adres www źródła:


Reklama
(5)
Komentarze