Zaloguj
Reklama

Ruchome protezy częściowe

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • „Protetyka stomatologiczna” prof. Dr hab. Med. Eugeniusz Spiechowicz, wydanie VI, wydawnictwo PZWL, 2010 Warszawa, ISBN 978-83-200-4162-0

Ruchome protezy częściowe
Fot. medforum
(0)

Protezą częściową nazywamy ruchomą protezę stomatologiczną, która uzupełnia częściowy brak uzębienia i może być przez pacjenta swobodnie wyjmowana i na powrót wprowadzana do jamy ustnej. Uzupełnia braki uzębienia w żuchwie lub szczęce, gdy nie ma możliwości zastosowania protezy stałej, jaką jest np. most.

Reklama

Najczęściej stosowanie protezy częściowe to:
Protezy osiadające- gdzie siły żucia przenoszone są na wyrostek zębodołowy, jest to niefizjologiczny rozkład sił.

Wskazania do stosowania protezy częściowej ruchomej osiadającej

  • Rozległe braki w uzębieniu naturalnym uniemożliwiające wykonanie protez stałych lub ruchomych szkieletowych.
  • Jako protezy czasowe.
  • Ze względów ekonomicznych.

Protezy nieosiadające (szkieletowe) - siły żucia przenoszone są na zęby własne pacjenta oraz w niewielkim stopniu na wyrostek zębodołowy, proteza umożliwia prawidłowy rozkład sił żucia.

Wskazania do stosowania protezy częściowej ruchomej nieosiadającej

  • Braki zębów skrzydłowe, rozległe, międzyzębowe i mieszane.
  • W periodontopatiach w postaci szyn i szynoprotez.
  • Jako protezy nakładkowe w protetycznym leczeniu zaburzeń zwarcia, zwłaszcza w przypadkach zgryzu głębokiego, urazowego i rozszczepów podniebienia.
  • Jako utrwalenie wyników leczenia ortodontycznego.

Na utrzymanie protezy ma wpływ wiele sił działających w jamie ustnej:

  • Adhezja (przyczepność) umożliwia przyciąganie do siebie nawzajem cząsteczek dwóch różnych materiałów, ale tylko w minimalnej odległości.
  • Kohezja umożliwia przyciąganie cząsteczek tego samego materiału (spójność międzycząsteczkowa). Napięcie międzypowierzchniowe można określić, jako adhezję przez kontakt. Są to siły, które przyciągają do siebie dwa ciała stałe, pomiędzy którymi, znajduje się cienka warstwa płynu. Siła ciężkości oddziałuje na utrzymanie protezy dolnej.
  • Siła tarcia, umożliwia odpowiednie utrzymanie protezy dzięki zastosowaniu klamer i innych elementów utrzymujących. Do czynników sprzyjających retencji zalicza się również dokładne przyleganie protezy do tkanek, uszczelnienie brzeżne, kontrola nerwowo- mięśniowa oraz ciśnienie atmosferyczne.

Protezy osiadające składają się z zębów (najczęściej akrylowych), trzonu protezy, oraz płyty podstawowej. W odpowiednich miejscach umieszczone są klamry, które otaczają zęby własne pacjenta, i w ten sposób umożliwiają utrzymanie protezy na podłożu. Proteza ta, uciskając błonę śluzową przyczynia się do szybszego zaniku podłoża kostnego.

Protezy szkieletowe (podparte) posiadają więcej elementów składowych. Nierzadko przed wyciskami anatomicznymi, należy odpowiednio przygotować zęby pacjenta, które lekarz przeznacza do utrzymania protezy. Zęby te podlegają nieznacznej preparacji, tak by na ich powierzchni można umieścić elementy utrzymujące i podpieracjące protezę.

fot. panthermedia

Elementy te, umożliwiają fizjologiczny rozkład sił przenoszony zgodnie z długą osią zęba pacjenta. Proteza szkieletowa posiada również tzw. duże łączniki, małe łączniki, utrzymywacze bezpośrednie (klamry, zamki, zasuwy zatrzaski), utrzymywacze pośrednie (ramiona stabilizujące klamer lub element małego łącznika), siodło lub siodła.

Reklama
(0)
Komentarze